زمینه و اهداف: از آنجایی که روند میزان بروز عفونت های مختلف ناشی از استافیلوکوکوس اورئوس در حال افزایش می باشد، استفاده از آنتی بیوتیک های موثر مانند کلیندامایسین برای درمان عفونت های سیستمیک و موضعی ناشی از این ارگانیسم های بیماریزا رو به گسترش است. ارگانیسم های مقاوم به آنتی بیوتیک در جوامع امروزی به دلیل استفاده نادرست از آنتی بیوتیک ها و درمان ناقص در حال ظهور و گسترش هستند و به چالشی جدی برای سیستم بهداشت و درمان کشورها حتی در کشورهای پیشرفته تبدیل شده اند. بنابراین، این مطالعه با هدف بررسی شیوع استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به کلیندامایسین ناشی از مقاومت به ماکرولیدها انجام شد. مواد و روش کار: در این مطالعه توصیفی مقطعی، 117 ایزوله استافیلوکوکوس اورئوس از نمونه های بالینی بیماران مراجعه کننده به بیمارستان جمع آوری شد و پس از آزمایش های تشخیصی، میکروبیولوژیکی، بیوشیمیایی و انتشار دیسک هویت آنها تأیید شد. سپس داده های تست آنتی بیوگرام جمع آوری و با نرم افزار SPSS-20 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: یافته های حاصل از این مطالعه نشان داد که 47 درصد نمونه های جدا شده به اریترومایسین و 43 درصد به کلیندامایسین مقاوم بودند. شیوع ایزوله های دارای مقاومت به اریترومایسین و مقاومت القایی به کلیندامایسین تقریباً 38 درصد و مقاومت القایی کل به کلیندامایسین 12 درصد بود. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که آزمایش های آنتی بیوگرام برای شناسایی مقاومت القایی به کلیندامایسین و آگهی بخشی به پزشکان در مورد نحوه تجویز آنتی بیوتیک در درمان عفونت های ناشی از استافیلوکوکوس اورئوس مورد نیاز است. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

زمینه و اهداف: Acinetobacter baumannii مقاوم به کارباپنم (CRAb) توانایی ایجاد و کسب مقاومت را دارد و آن را به یکی از مهم ترین پاتوژن های بیمارستانی در سطح جهان تبدیل می کند. فناوری توالی یابی کل ژنوم (WGS) برای نقشه برداری از ژن های مرتبط با مقاومت ضد میکروبی (AMR)، فاکتورهای ویروسی و شناسایی انواع توالی چند لوکوس (MLST) استفاده شد. به منظور درک مکانیسم مقاومت برای گونه A. baumannii، این مطالعه به تعیین ساختار ژنتیکی گونه ها پرداخت. مواد و روش کار: توالی یابی کل ژنوم (WGS) A. b4، A. b49 و A. b75 با استفاده از Illumina MiSeq انجام شد و ژنوم ها با SPAdes مونتاژ شدند. ARG-ANNOT، CARD-RGI، VFDB، PHAST، PlasmidFinder برای تجزیه و تحلیل همه ژنوم ها استفاده شد. یافته ها: تجزیه و تحلیل ژنوم نشان داد که Ab4 متعلق به ST944 است، نشان دهنده تک قلوهایی است که نمی توانند به هیچ کدام نسبت داده شوند، A. b49 متعلق به ST1104 است، نشان دهنده ST منحصر به فرد است. در حالی که A. b75 متعلق به ST195 است که نشان دهنده کلون های بین المللی شناخته شده با خطر بالا است. وجود 23 ژن مقاومت آنتی بیوتیکی در همه سویه های A. baumannii. 12 مورد از آنها توسط هر 3 سویه مشترک هستند و 11 مورد بین A. baumannii 4 (ST/944)، 49 (ST/1104) و 75 (ST/195) مشترک هستند. ژن های مشترک مقاومت دارویی که توسط هر 3 سویه مشترک است عبارتند از bla OXA-72 (مقاومت در برابر کارباپنم ها)، ژن های ade، RND (adeFJK، adeLN و adeR) و SMR (abeS) که برای پمپ های خروجی کد می کنند. نتیجه گیری: ما تجزیه و تحلیل WGS از سه سویه A. baumannii متعلق به سه STs مختلف را ارائه می کنیم. وجود سویه هایی که حاوی ژن های اکتسابی AMR هستند، آنها را خطرناک تر می کند. ژن های مقاومت اکتسابی و جهش ژن کروموزومی مسیرهای موفقی برای انتشار عوامل تعیین کننده AMR در بین A. baumannii هستند. شناسایی AMR کروموزومی و کدگذاری شده با پلاسمید در ژنوم A. baumannii ممکن است به درک مکانیسم پشت بسیج ژنتیکی و گسترش ژن های AMR کمک کند. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

سابقه و هدف: کلیندامایسین به عنوان یک آنتی بیوتیک موثر بر عفونت های شایع ناشی از سویه های استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین مورد توجه می باشد. نوع مقاومت دائمی و القایی در انتخاب آن به عنوان یک آنتی بیوتیک موثر اهمیت دارد. هدف از مطالعه حاضر تعیین فراوانی مقاومت القایی نسبت به کلیندامایسین در ایزوله های بالینی استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین و تجزیه و تحلیل پروفایل مقاومت چندگانه آنتی بیوتیکی است.مواد و روش ها: در این مطالعه 250 ایزوله بالینی استافیلوکوکوس اورئوس با استفاده از روش های بیوشیمیایی، مولکولی و حساسیت آنتی بیوتیکی مورد بررسی قرار گرفتند و پس از تعیین حساسیت به اریترومایسین، به منظور تعیین مقاومت دائمی و القایی با استفاده از تست D بر اساس دستورالعمل CLSI مورد ارزیابی واقع شدند. یافته ها: از مجموع 250 ایزوله بالینی استافیلوکوکوس اورئوس، (52 درصد) 130ایزوله مقاوم به متی سیلین جدا شد و از بین ایزوله های مقاوم به متی سیلین، (90 درصد) 118 ایزوله مقاوم به اریترومایسین تعیین گردید و از بین این ایزوله ها به ترتیب (88 درصد) 105، (7 درصد) 9 و (3 درصد) 4 ایزوله دارای مقاومت دائمی، مقاومت القایی و فنوتیپ MS بودند.استنتاج: درمان بیماران مبتلا به عفونت های استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین با مقاومت القایی به کلیندامایسین منجر به مقاومت دائمی و در نتیجه شکست درمان می شود. با توجه به افزایش مقاومت دائمی در ایزوله های استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین، به نظر می رسد استفاده از تست D برای تمایز آن با مقاومت القایی و تشخیص نوع درمان الزامی است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین از پتانسیل بالایی برای کسب مقاومت نسبت به عوامل ضدمیکروبی برخوردار است که درمان عفونتهای ناشی از آنرا با چالش مواجه می کند. این مطالعه با هدف تعیین مقاومت سویه های استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین جداسازی شده از بیماران مبتلا به عفونت ادراری واجد سوند نسبت به داپتومایسین در طی 3 سال در شهر تهران به انجام رسیده است. روش کار: در مجموع 419 سویه استافیلوکوکوس اورئوس جداسازی شده از بیماران با استفاده از پرایمرهای اختصاصی مورد شناسایی قرار گرفتند. سویه های مقاوم به متی سیلین با استفاده از دیسک سفوکسی تین و پرایمرهای اختصاصی ژن mecA مورد شناسایی قرار گرفتند و حداقل غلظت ممانعت کننده از رشد اگزاسیلین نیز در میان سویه های مقاوم تعیین گردید. همچنین، حضور تایپ های مختلف SCCmec و ccr با استفاده از آزمون multiplex-PCR مشخص گردید. به منظور تعیین مقاومت سویه های مقاوم به متی سیلین نسبت به آنتی بیوتیک داپتومایسین از روش دیسک دیفیوژن استفاده گردید. یافته ها: صد و هشت سویه استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به دیسک سفوکسی تین و واجد ژن mecA در میان سویه ها شناسایی گردید که 97 درصد واجد SCCmec تایپ III و تایپ 3 ccr بودند. همچنین، SCCmec تایپ IVa و تایپ 2 ccr نیز در 3 درصد از سویه ها شناسایی گردید. علاوه بر این، در میان سویه های مقاوم به متی سیلین 56 درصد نسبت به غلظت ≤ 256 میکروگرم/میلی لیتر اگزاسیلین مقاوم بودند و با استفاده از روش دیسک دیفیوژن، 86 درصد سویه ها نسبت به آنتی بیوتیک داپتومایسین مقاومت نشان دادند. نتیجه گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که داپتومایسین گزینه مناسبی جهت درمان بیماران مبتلا به عفونت ادراری در بیمارستان مورد نظر محسوب نمی شود.

در این تحقیق، اثر کربن بر رفتار اکسایشی فولاد آستنیتی مقاوم به حرارت سری (HK) با ترکیب شیمایی (%25 Cr, %20 Ni) در محدوده دمایی (1000-1300oC) برسی شده است.نتایج نشان می دهد که افزایش کربن باعث کاهش مقاومت به اکسایش ناشی از پوسته ای شدن اکسید محافظ کروم روی سطح آلیاژ می شود. علاوه بر این، کربن سبب تشکیل اکسیدهای اسپینل متخلخل به جای اکسید محافظ و پیوسته کروم می شود، زیرا کربن با تشکیل کاربیدهایی از جمله (Cr23C6) باعث تجمع مقدار زیادی از کروم زمینه می گردد. لذا غلظت کروم در زمینه یکنواخت نبوده و سبب کاهش مقاومت به اکسایش می شود. کربن، مکانیزم اکسایش را تغییر نمی دهد بلکه سبب افزایش ثابت سرعت اکسایش می شود. به طوری که اکسایش این آلیاژها از قانون سهمی گون تبعیت می کند.

بیماری بلایت فوزاریومی سنبله با عامل قارچی Fusarium graminearum از مهم ترین و مخرب ترین بیماری های گندم در اقلیم گرم و مرطوب می باشد. اهمیت این بیماری به جهت کاهش عملکرد و تجمع مایکوتوکسین های قارچ در دانه های برداشت شده ازسنبله های آلوده است که این ترکیبات برای انسان و حیوان خطرناک هستند. تولید ارقام مقاوم (استفاده از مقاومت ژنتیکی) مؤثرترین روش کنترل پایدار این بیماری محسوب می شود. به منظور مطالعه نحوه توارث ژن های کنترل کننده مقاومت، اجزای مقاومت شامل سطح زیر منحنی پیشرفت بیماری (AUDPC)، سطح نسبی زیر منحنی پیشرفت بیماری (rAUDPC) و شدت آلودگی نهایی (FSI) در رقم مقاوم مروارید، این رقم با رقم حساس فلات تلاقی داده شد و نسل های F1، F2، BC1 و BC2 تولید شدند. والدین و نسل ها پس از کشت در مزرعه مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان گلستان (گرگان) در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در مرحله گیاه بالغ توسط مخلوطی از جدایه های قارچ عامل بیماری که از منطقه گرگان جمع آوری شده بودند، مایه زنی شدند. نتایج تجزیه واریانس وزنی، اختلاف معنی داری را در بین نسل ها برای صفات اندازه گیری شده مذکور نشان داد. برای هر سه صفت متوسط درجه غالبیت تقریبا برابر یک بود که نشان دهنده غالبیت کاملمی باشد. برهمکنش غیراللی افزایشی×غالبیت و غالبیت× غالبیت معنی دار بودند. وراثت پذیری عمومی (56/0 – 45/0) و خصوصی (48/0-37/0) متوسط برای هر سه صفت برآورد شد که نشان دهنده نقش توام اثرات افزایشی و غالبیت در کنترل ژنتیکی این صفات می باشد. تعداد فاکتورهای در حال تفرق برای صفات اندازه گیری شده 1تا 7 برآورد گردید. با توجه به اینکه رقم مروارید در حال حاضر مقاوم ترین رقم تجاری به فوزاریوم سنبله است و با توجه به نقش اثرات افزایشی ژن های مقاومت در کنترل این صفات، می توان در بهبود این صفات، گزینش را در نسل های اولیه حاصل از تلاقی این رقم اعمال نمود.

سابقه و هدف: سل یکی از بیماری های شایع عفونی در عصر حاضر است و بعد از ایدز شایع ترین علت مرگ ناشی از بیماری های عفونی در انسان می باشد. بوجود آمدن گونه های مقاوم باسیل سل به چند دارو یک تهدید خطر جهانی بر سلامت نوع بشر است. مقاومت دارویی یا اولیه است و یا آن که بطور ثانویه در طی درمان به دلیل پذیرش ضعیف بیمار و یا مصرف رژیم دارویی ناکافی و نامناسب بوجود می آید. این مطالعه به منظور بررسی وضعیت مقاومت دارویی و شناخت نوع مقاومت در بیماران مبتلا به سل مقاوم به دارو انجام گرفته است.مواد و روش ها: با بررسی پرونده بیمارانی که در طی 5/2 سال گذشته به دلیل شک به سل مقاوم به دارو در بخش مایکوباکتریولوژی بالینی بیمارستان مسیح دانشوری بستری شده بودند، بیمارانی که آنتی بیوگرام خلط آنها نشان دهنده حداقل یک نوع مقاومت دارویی بود، وارد مطالعه شدند و سپس اطلاعات دموگرافیک، یافته های رادیولوژیک، اسمیر خلط، کشت خلط و آنتی بیوگرام آنها در پرسشنامه اختصاصی درج گردید. اطلاعات جمع آوری شده با نرم افزار SPSS برای شاخص های مرکزی تجزیه و تحلیل گردید. یافته ها: تعداد 43 بیمار واجد شرایط ورود به مطالعه بودند. 27 نفر (63%) از آنها مرد و 16 نفر(37%) از آنها زن بودند. حداقل سن بیماران 16 سال و حداکثر 80 سال بود. میانگین سنی (16.76±36.9) سال بود. 25 بیمار (58%) افغانی و 13بیمار (30%) ایرانی بودند (ملیت بقیه افراد در پرونده ثبت نشده بود). درآنتی بیوگرام انجام شده، در 38 بیمار (88%) باسیل سل حداقل به INH و RIF مقاوم بود و به عنوان MDR در نظر گرفته شد. در 24 بیمار (56%) باسیل سل به هر چهار داروی EMB, STM, RIF, INH مقاوم بود. در 36 بیمار (85%) مقاومت حداقل به STM و در 26 بیمار (60%) مقاومت حداقل به EMB وجود داشت حساسیت دارویی باسیل سل به PZA سنجیده نشد.نتیجه گیری و پیشنهادات: بیشترین تعداد موارد سل مقاوم به دارو در بین مهاجرین افغانی دیده شد. 95% بیماران این مطالعه حداقل یکبار سابقه درمان داشتند و مقاومت دارویی از نوع ثانویه بود. علی رغم عدم استفاده از استرپتومایسین در سال های اخیر در درمان بیماری سل در ایران، بیشترین نوع مقاومت مربوط به این دارو بود که در 85% بیماران دیده شد. همانند سایر مطالعات در کشورهای دیگر، کمترین نوع مقاومت در بین داروهای رده اول مربوط به EMB بود که در 56% از بیماران دیده شد.